บทที่ 9 ตอนที่ 9 เจอคนรู้จักเหรอคะ
ตอนที่ 9 เจอคนรู้จักเหรอคะ
“คะ? ใครเหรอคะพี่เซย์จิ เจอคนรู้จักเหรอคะ”
“ไม่มีอะไร”
“ไม่มีเหรอ ว้าย!”
เขาเลี้ยวรถอย่างแรง เพื่อเบี่ยงสายตาของพราวไม่ให้มองไปอีกฝั่งที่เขากำลังมองอยู่ และรีบขับไปส่งเธอที่หน้าคณะนิเทศศาสตร์
“ถึงแล้ว”
หน้าผากข้างซ้ายของพราว พึ่งกระแทกไปโดนกระจกข้างซ้าย แม้ว่าได้แผลที่หน้าผากมาถึงสองแผลทั้งซ้ายขวา แต่การที่มีเซย์จิขับรถมาส่งถึงหน้าคณะแบบนี้ สำหรับพราวก็ถือว่าคุ้มมาก เธอหันไปยิ้มและปลดเข็มขัดออก
“ขอบคุณที่มาส่งนะคะพี่เซย์จิ พราวไปก่อนนะคะ”
“อืม รีบไปเถอะ”
พราวเดินลงจากรถของเขา แน่นอนว่าต้องถูกมองจากคนกว่าครึ่งคณะที่กำลังสนใจรถหรูของเซย์จิ เมื่อเห็นว่าพราวเดินลงมา ทุกสายตาก็เริ่มมองด้วยความอิจฉา
“ไม่นานเรื่องนี้ต้องลือไปทั่วมหาลัย พี่เซย์จิ… คราวนี้พี่จะแก้ข่าวยังไงดีนะ”
พราวกดโพสรูปที่ถ่ายในรถของเขา ซึ่งภาพหนึ่งมีติดเสื้อช็อปคณะวิศวะของเซย์จิ แม้ว่าจะไม่เห็นหน้าคนขับ แต่ผู้หญิงที่เคยนั่งรถคันนี้ ยังไงก็จำได้ว่าเป็นรถใคร ไม่นานรูปนั้นก็เป็นกระแสในโซเชียลขึ้นมาทันที เพราะคนเริ่มจำได้ว่าคนขับคือเซย์จิ
คณะนิติศาสตร์
“ขอบใจนะชินที่ช่วยถือ เอามาเถอะ”
“ไปหาที่นั่งกัน โน่นเอมกับน้ำเรียกแล้ว”
“อ่อ ก็ได้”
มะนาวเดินตาม “ชินวุฒิ” เพื่อนในคณะเดียวกันไปที่นั่งซึ่งมีเพื่อนสนิทเธออีกสองคนกำลังจองเอาไว้ให้ เมื่อถึงที่แล้ว เชนก็ยื่นหนังสือมาให้เธอ
“ขอบใจนะชิน”
“ไม่เป็นไร หวัดดีน้ำ เอม เราไปก่อนนะมะนาว เพื่อน ๆ รออยู่น่ะ”
“โอเค”
ชินยิ้มให้พวกเธอ และทักทายก่อนจะเดินกลับไปนั่งกับกลุ่มเพื่อนของเขา “น้ำ” และ “ชะเอม” อดที่จะแซวมะนาวไม่ได้
“มันยังไงน่ะมะนาว ทำไมชินต้องเดินมาส่งแกด้วย หรือว่า...”
“อย่าพูดไปเรื่อยเปื่อยสิน้ำ เราแค่เจอชินที่หน้าคณะเท่านั้นเอง ไม่มีอะไรหรอก”
“แกกับชินน่ะอาจจะไม่มี แต่นี่สิมีจริง”
“อะไรวะไอ้เอม มีอะไรถึงตื่นเต้นขนาดนั้น เดี๋ยวนะ... นี่ไม่ใช่พี่พราวคณะนิเทศเหรอ สวยดีเนอะ”
“อืม”
เมื่อน้ำถามความเห็นของมะนาว เธอก็แค่เออออไปด้วย เพราะเธอก็พึ่งเห็นตัวจริงของรุ่นพี่คนนี้มาเมื่อกี้นี้เอง
“ก็ใช่น่ะสิ สวยน่ะยอมรับ แต่ดูนี่สิ ที่มันเป็นประเด็นอยู่ไม่ใช่ความสวยเว้ย มันอยู่ที่คอมเม้นท์ของคนในนี้ต่างหากล่ะ”
“ทำไมเหรอ ไหนดูสิ”
‘…. รถคันนี้ คุ้น ๆ นะ’
‘เสื้อช็อปคณะวิศวะ ว้าววว….’
‘นี่มันรถพี่เซย์จินี่ ฉันจำได้’
‘อุ๊ย! หรือว่านี่จะเป็นการเปิดตัว’
น้ำและเอมนั่งอ่านคอมเม้นท์ ระหว่างนั้นมะนาวก็ได้แต่นั่งลูบต้นคอ และมองออกไปนอกหน้าต่างอย่างใจลอย
ก็แน่ละสิ เขาหล่อออกขนาดนั้น มีใครบ้างจะไม่อยากเข้าใกล้ คนนี้ก็คงจะเป็นผู้หญิงคนต่อไปของเขาสินะ
“มะนาว มะนาว!”
“อะไรนะ เอ่อ เรียกเราเหรอ”
เอมหันมาจับไหล่ของมะนาว เมื่อเห็นว่ามะนาวเอาแต่นั่งเหม่อลอย ไม่ได้ฟังที่พวกเธอพูด เมื่อมะนาวหันมาก็ตกใจทันที
“แกเป็นอะไรไป ทำไมเหม่อลอยขนาดนี้ล่ะ ฉันถามแกว่าคืนนี้แกกลับหอใช่มั้ย มีประชุมประจำเดือน”
“อ๋อ ไปสิ”
“ว่าแต่แกเป็นอะไรน่ะ เอาแต่ลูบที่ต้นคออยู่ได้ มีอะไรเหรอ”
“ไม่มีอะไรหรอก ว่าแต่รูปนั่น”
“อ๋อ นี่น่ะเหรอ ฉันว่างานนี้เป็นข่าวใหญ่แน่นอนเลย หญิงสวยชายหล่อ ถึงจะไม่ใช่ดาวเดือนคณะ แต่ใคร ๆ ก็รู้ว่า พี่เซย์จิหล่อขนาดไหน”
“นั่นสิ แค่เห็นแววตาเยือกเย็นนั่นก็อ่อนระทวยแล้ว อาา….”
“ทะลึ่งจังไอ้เอม ฉันไม่ได้คิดอะไรแบบนั้น แต่ว่าไม่ได้นะ ก็เขาเป็นหนุ่มหล่อที่สาว ๆ ยกให้เป็น สามีมโนแห่งปีเลยนี่นา นี่ ๆ ฉันได้ข่าวว่าวันก่อน มีคนไปบุกที่ห้องของเขาด้วยนะ”
“จริงเหรอวะไอ้น้ำ ยังไงไหนเล่ามาสิ”
“ก็ไม่มีอะไร บุกไปที่ห้องพี่เซย์จิ แล้วก็…”
“แล้วก็อะไร"
“พี่เซย์จิโทรเรียก รปภ. มาลากเธอออกไปน่ะสิ”
“ฮ่า ๆ ๆ โอ๊ย ให้ตายเถอะ เห็นว่าเป็นคนเจ้าชู้ แต่เขาก็เลือกอยู่นะ”
“โคตรขำเลย เรื่องนี้ไอ้เรียวเล่าให้ฟัง คิดไม่ถึงเลยว่าพี่เขาจะทำแบบนั้นจริง ๆ ว่ามั้ยมะนาว”
“อ้อ อืม คนหล่อไว้ใจไม่ได้หรอก”
เพื่อนของเธอหันไปคุยกันต่อ มะนาวรู้สึกร้อนไปทั้งหน้า เธอไม่เคยบอกเพื่อนว่า แม่ของเธอทำงานอยู่ที่บ้านของเซย์จิ และไม่เคยบอกใครเรื่องความสัมพันธ์ระหว่างเธอกับเขา เรื่องนี้เป็นความลับแม้แต่แม่ของเธอ และพ่อของเซย์จิ ที่ไปทำงานต่างประเทศบ่อย ๆ
ติ๊ด!
ระหว่างที่พวกเธอกำลังเรียนอยู่ เสียงมือถือของมะนาวก็สั่นเตือนขึ้น เธอจึงหยิบมาเปิดดู เมื่อรู้ว่าเป็นใครส่งมา ก็เลือกที่จะไม่เปิดอ่าน
ก็รู้ว่าวันนี้ฉันต้องกลับหอ ยังจะส่งข้อความมาอีก อะไรของเขาเนี่ย
พอเห็นว่ามะนาวไม่อ่านข้อความ เขาก็โทรมาหาเธอระหว่างที่เรียน มะนาวจึงรีบกดตัดสายทิ้ง เพื่อจะไม่โดนอาจารย์เพ่งเล็ง วิชานี้เป็นวิชากฎหมายปกครอง ซึ่งอาจารย์ที่สอนดุมาก เธอจึงไม่กล้าเสี่ยง
คณะวิศวกรรมศาสตร์
“มะนาว… กล้าตัดสายฉันทิ้งเหรอ คอยดูเถอะ ได้เห็นดีกันแน่”
เซย์จิกดส่งข้อความหาเธอรัว ๆ เสียงมือถือสั่นรัวจนทำให้น้ำและชะเอมสงสัย จนต้องหันมามองมะนาว
“มะนาว มือถือของแกเหรอ สั่นไม่หยุดเลย”
“อ้อ ขอโทษทีลืมปิดเสียงน่ะ”
เธอจะกดปุ่มปิดเสียง แต่ดันกดเปิดไปที่กล่องข้อความของเซย์จิ
“พักเที่ยงมาหาฉันที่หอสมุด อย่าช้าล่ะไม่อย่างนั้นฉันจะไปรับเธอที่หน้าคณะ”
